می دانم که این قلمها و کاغذها جای تو را برایم پر نمی کند.

می دانم که اگر هر چه بیشتر از تو بگویم بیشتر دلتنگ می شوم.

دانم که تو برایم دست نیافتنی هستی...

می دانم که شاید دوستم نداشته باشی.

می دانم که اگر تو مرا نخواهی،دوست داشتن من هیچ فایده ای ندارد.

می دانم که چه طور مرا دیوانه خود کردی...

می دانم جنس عشقت چیست.

می  دانم همیشه از چه حرف می زنی...

می دانم دلت دلتنگ چیست...

می دانم نیازمند چه هستی.

می دانم که می خواهی با من چه کنی....

همه اینها را می دانم

...

ما شاید تو این را ندانی که من:

          (( بی صبرانه می خواهمت و بی انصافانه دوستت دارم.))

روزی که می گفتی من با تو می مانم

روزی که دانستی من بی تو می میرم

روزی که با عشقت بستی به زنجیرم

بازنده من بودم این بوده تقدیرم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

ان امدن با عشق این بی وفایی را

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

ارام واسده در خواب خوش بودی

یک لحظه من بی تو هر گز نیاسودم

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود

دل کندن و رفتن پیش تو اسان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

گفتم که می میرم گفتی که می دانم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

ان آمدن با عشق این بی وفایی را

تصميمم را گرفتم احساس كرد م كوهي از قدرت و اطمينان و بي باكي در سينه ام مي خواستم به او بگويم كه از كودكي خانه ي كوچك قلبم به اميد او پر نور و گرم بوده است وقتي كنارش ايستا دم  گلويم خشك شد سرم را پايين انداختم دفتر چه ي خاطراتش رو ي  ميز بو د.... داخل يك قلب سرخ رنگ نام كس ديگري نوشته شده بود

زندگي چون قفسي است قفسي دل تنگ پر از تنهايي و چه خوب است لحظه ي غفلت ان زندانبان و بعد از ان هم پرواز

عزيزم در كنار تو همه ي خوبي ها را مي ديدم و در نگاه عاشقانه ات تازه مي شدم مهربان من بار ها به تو گفتم كه دو ستت دارم و نگاهم را به نگاهت دوزيدم به پاكي چشمهايت قسم مي خوردم  كه تا ابد با تو مي مانم

اما تو حتي به من نگاه هم نكردي و اينك من تنهاتري  تنهايا نم

اه اي زندگي اين منم كه با همه ي پوچي از تو لبريزم

با مداد هاي رنگيم خوب امدنت را نقاشي مي كنم وجادهي

 سفيد رفتنت را خط خطي كسي نيست كه غلط هايم را بگيرد

 روزهاي اشتباهم راخط بكشد و مجبورم كند كه از روي انها

ده باربنويسم .انجا كه تويي پررنده هام نمي تونن بيايند تا چه

 برسد به من ولي حالا گاه وبي گاه با يادي از تو سكئت قلبم

 را مي شكنم بيا لحظه هاي قلبم رو قسم بده تا بدوني در

 نبودتو چه ها كشيدم.

ای شما

 

به سوي نور

توي تمامي سكوت ها
تمامي لبخند ها
من به ياد تو بودم
بيا ترانه شويم
غزل شادي بخوانيم
بيا مهربان شويم
محبت بكاريم
نميدانم....چه خواستني....چه رسيدني؟
نميدانم....چه دردي ....چه درماني؟
كاش ميدانستمت من
براي تمامي ندانسته هايت
كاش باورت ميكردم
براي تمامي نا باوريهايت
ميتوان در زلالي اين آب روان
چشم شد...پاك بود
ميتوان ما هي شد
...عاشقانه نفس كشيد
ميشد جنگل شد و
طرح يك نقاشي
...ميشد دريا شد و
تا بي كران ستاره ها
كاش به ياد نيلوفرين نگاهت
كاش به ياد ان قلب پاكت
ميشد رويا شد
تا به سوي نور رفت

 

مرا بخوان

تو در كنار من
حضورمان پويا و تابناك
من آسوده و آرام
تو متين در پيشگاه من
راه عشق...
راهيست الهي
خدايا...؟؟؟
به پيشگاه نيلوفرينت
به آستان مباركت
عاشقانه سرودم
...به جستجوي تو
اسير وسوسه هاي زيبايت
من آرامم...!!

آشكارا با عشق خدايي
قلبي تهي اما پر ز عشق
اي سرگردان من
وطنت تو را ميخواهد
خدايا گنه كار ترين فرزندت منم
وطنت كجاست؟؟
قلبي كه تو را ميخواند
كلام همر اميز تو برايم روح الآهيست

    

 

 

حرف مرا از ديار غربت بشنو چرا كه ماه هم امشب

برای ضیافت عشق
 اگه شب ، شب غزل نیست
 اگه نور ، اینه به اینه
 اگه گل ، بغل بغل نیست
برای گلدون دستات
 یه سبد رازقی دارم
 بهترین قلبو تو دنیا
 برای عاشقی دارم
 از تو تا ویروونی من
از تو ما مرز شکستن
فاصله ، وکردن در
 فاجعه ، صدای بستن
ترسم از بی رحمی شب نیست
 ترسم از دلتنگی فرداست
 ترسم از شب مرگی آواز
 ترسم از تدفین قمری هاست
 سهمی از رجعت انسان
 سهمی از خداشدن باش
سهمی از معجزه ی عشق
 سهمی از معراج من باش