عشق اگر اين است مرتد مي شوم

خوب اگر اين است من بد مي شوم

بس کن اي دل نابساماني بس است

کافرم ديگر مسلماني بس است

در عيان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از اين با بي کسي خو مي‌کنم

هر چه در دل داشتم رو مي‌کنم

من نمي‌گويم دگر گفتن بس است

گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين شاد باش

دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

نيستم از مردم خنجر به دست

بت برستم بت برستم بت برست

بت برستم بت برستي کار ماست

چشم مستي تحفه بازار ماست

درد مي‌بارد چون لب تر مي‌کنم

طالعم شوم است باور مي‌کنم

من که با دريا تلاطم کرده‌ام

راه دريا را چرا گم کرده‌ام

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمي‌گويم که خاموشم مکن

من نمي‌گويم فراموشم مکن

من نمي‌گويم که با من يار باش

من نمي‌گويم مرا غمخوار باش

آه ! در شهر شما ياري نبود

قصه هايم را خريداري نبود

واي ! رسم شهرتان بيداد بود

شهرتان از خون ما آ باد بود

از در و ديوارتان خون مي‌چکد

خون من فرهاد مجنون مي‌چکد

خسته‌ام از قصه هاي شومتان

خسته از همدردي مسمومتان

اين همه خنجر دل کس خون نشد

اين همه ليلي کسي مجنون نشد

آسمان خالي شد از فريادتان

بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام

گويي از فرهاد دارد ريشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود

قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود

تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس فکر ما را کرد؟ نه

فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه

هيچ کس از حال ما پرسيد ؟ نه

هيچ کس اندوه ما را ديد؟ نه

هيچ کس اشکي براي ما نريخت

هر که با ما بود از ما مي‌گريخت

چند روزي است که حالم ديدني است

حال من از اين و آن پرسيدني است

گاه بر روي زمين زل مي‌زنم

گاه بر حافظ تفأل مي‌زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

*ما ز ياران چشم ياري داشتيم*

*خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

آيينه پرسيد که چرا دير کرده است نکند دل ديگري او را سير کرده است خنديدم و گفتم او فقط اسير من است تنها دقايقي چند تأخير کرده است گفتم امروز هوا سرد بوده است شايد موعد قرار تغيير کرده است خنديد به سادگيم آيينه و گفت احساس پاک تو را زنجير کرده است گفتم از عشق من چنين سخن مگوي گفت خوابي سال‌ها دير کرده است در آيينه به خود نگاه مي‌کنم ـ آه! عشق تو عجيب مرا پير کرده است راست گفت آيينه که منتظر نباش او براي هميشه دير کرده است

در شبی خسته کنار تخته سنگی نشسته بودم.سواری بر اسب خوشبختی می تاخت.از سوار

 پرسیدم:چه است که من هرگز خوشبخت نمی شوم؟

سوار گفت:بگذار حقیقتی را برایت بازگو کنم.

در این دنیا هرگز به کسی دل نبن.چون دنیا آنقدر کوچک است که دو دل در کنار یکدیگر جایی نخواهند

 داشت.

و اگر به کسی دل بستی هرگز از او جدا نشو .چون دنیا آنقدر بزرگ است که دیگر او را نخواهی یافت.

به تو يک صليب هديه کردم. گفتي: براي چيست؟ من که دوستت ندارم.

گفتم: مگر آن نيست که صليب را به روي گور مي آويزند؟

 گفتي:آري... گفتم: پس آنرا بالاي قلبت بياويز که گورستان من است..

زندگي با همه وسعت خويش مسلک ساکت غم خوردن نيست حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نيست اضطراب وهوس وديدن و ناديدن نيست زندگي خوردن وخوابيدن نيست زندگي جنبش وجاري شدن است زندگي کوشش و راهي شدن است از تماشاگه آغاز حيات تا به جايي که خدا مي داند