هیچکی از رفتن من غصه نخورد

                                       هیچکی با موندن من شاد نشد

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت

                                       بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت

                                      وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

وقتی رفنم نه که بارون نگرفت

                                      هوا صاف و خیلی ام آفتابی بود

اگه شب میرفتم و خورشید نبود

                                      آسمون خوب میدونم مهتابی بود

چهره ی هیچ کسی پژمرده نبود

                                      گلا اما همه پژمرده بودن

کسای که واسشون مهم بودم

                                      همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت

                                     وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

وقتی رفنم نه که بارون نگرفت

                                    هوا صاف و خیلی ام آفتابی بود

اگه شب میرفتم و خورشید نبود

                                    آسمون خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر

                                    که واسم غریب و ناشناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من 

                                    همه ی آرزو ها ش رو باخته بود

وقتی رفتم...

برایت دعا می کنم
دعا می کنم که هیچ گاه چشمهای کهربایی تو را در انحصار قطره های اشک نبینم و تو برایم دعا کن که ابر چشمهایم همیشه برای تو ببارد
دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم و تو برایم دعا کن که هرگز بی تو نخندم
دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را داردهمیشه از حرارت عشق گرم باشد و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچ گاه در دستی به جز دست تو گره ندهم
من برایت دعا می کنم که گلهای وجود نازنینت هیچ گاه پژمرده نشوند ٬برای شاپرکهای باغچهء خانه ات دعا می کنم که بالهایشان هرگز محتاج مرهم نباشند
من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچ گاه غروب نکند و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی
پس برایم دعا کن ٬ دعا کن
که خورشید آسمان زندگیم هیچ گاه غروب نکند

رفتم
...
                         به همانجا که صدای نفس های عشق
          هنوز گهگاه گوش را می نوازد

                                               دیشب بود انگار
   آن شب سرد خاطره ها
                                 و تو
که بودی و نبودی

                      تاب خوردم مثل همیشه
                             آرام و بی صدا
      با طعم حسرت و اشک
                           و این بار تنها

                                                 صدایی نبود
  و حتی سایه ای از تو
                        و دستی که از پشت
                                        ناگاه چشمانم را بگیرد

  هیچ نبود
              هیچ
                      اما
اشک چه بی ریا می آمد

                                   صدایت کردم
                      نشنیدی ؟
                  نه ؟
                                    با تو هستم قدیمی

             با تو نجواها داشتم
                                  از عمق حسرت و سرما
        که فقط
                                  خیابان شنید و تاب و سنگهای زیر پاهایم

 نیامدی باز
            در آخرین شب میعاد
                 به تماشای کرم کوچک ابریشم
 حتی برای ریختن کاسه ای آب در پی مسافر

                                                 چقدر زمزمه کردم دیشب
               لحظه های عاشقانه دیروز را
                             و ترانه های فردا را که
  جمعه وقت رفتنه ...

                             راستی
                                   اسمت را صدا زدم
به وسعت نگاهی که به سویت روانه کرده بودم
                                    از پشت ابرهای سراسر پر از خیال

   یادت هست ؟
                   شعرهای قدیم را
                                   که بی ریا می سرودم برایت
                      از ابر و خیال وخوابی که آرام رفته بودی ؟

         باز خواهمت گفت
                  ترانه های شبانگاهی انتظار را
            انتظار
                        انتظار
                                 انتظار...

        احساس می کنم
                         که در این مه گرفته شب
                         در پشت ابرهای سراسر پر از خیال
    آرام خفته ای

                   ای مهربان من
                                       آفتاب را بگو
     که چشم مرا
                                                        به فراسوی دیوار مه
                     به آنجا که آنجایی
    روشن کند
                         تا در خیال ...

                شاید فرصتی نباشد دیگر
                                              برای زیارت چمن
     تو
         اگر خواستی
                          بو بکش
چمن سرد یادگار روزهای خنده و نفس را
                           به نیت نفسی که
                                  چندی بیش نمی پاید
                                     میهمانی دلگیرغربت آباد را

         بازخواهمت یافت
                  و خواهی دید مرا باز
                                       به قامت پروانه
           می دانم

وباز
       من می مانم و
                        ترانه ای نو
                                      برای
                                          چشمانت

                  کی طلوع می کنی
                                            ای آخرین غروب ؟

غربت ديرينه ام را با تو قسمت مي كنم تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم رفتي و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شد من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم