تبليغاتX
در ره منزل لیلی که خطرهاست
در آن شرط قدم آنست که مجنون باشی

 

تو بهانة قشنگي كه هميشه زنده باشم

به هواي ديدين تو پر شعر تازه باشم

همه شب به خاطر تو لب پنجره نشستم

كه تو را ببينم اما ز فراغ تو شكستم

شب و روز من تو بودي گل هميشه بهارم

دلم از تو جان گرفته به خدا در انتظارم

همه زندگي برايت غزل و ترانه گفتم

ز خيال سبز رنگت به خدا شبي نخفتم

نظري به اين گدا كن كه به غصه ات دچار است

گل عشق من كجايي كه ... تو بيقرار است

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم خرداد 1385ساعت 17:0  توسط فاطمه  | 

يادته اومدم سرراهت موهامو شونه زده بودم يک گل سرخ گذاشته بودم کنار سرم ولي

                               ديدم دستت يه دسته گل سرخ که مستت کرده...


              يادته روي تخته سياه مدرسه نوشتم دوستت دارم ولي ديدم لبات دارند ميگن

                                               فقط تورو ميخوام...

         يادته روي شيشه بخار کرده اتوبوس با انگشتم اسمت رو نوشتم ولي ديدم تو داري

                                            شيشه رو ميبوسي...

              يادته يه روز اومدم بهت گفتم عاشقتم ولي تو فرياد زدي نرو من بي تو ميميرم

                                                       يادته...

                        تازه فهميدم همه اون مدت قلبت خونه کس ديگه اي بوده

                          يادته من اشک ريختم ولي تو دنبال اون دويدي و رفتي ...

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم خرداد 1385ساعت 16:57  توسط فاطمه  | 

اينها نتيجه تقدير من نبود،آغاز با تو بود ، تقصير من نبود
فكر نكن دلم برات تنگ نميشه،فكر نكن نميشه ببينمت،يعني نميخوام ببينمت
ببين نگذاشتند با نخواستيم كلي فرق داره
مي سپارمت به باراني كه عصر خنك آن پنجشنبه باريد و تو اسمش رو گذاشتي اتفاق آشنايي
مي سپارمت به آن دو ستاره كه ديگه مال ما نيست
به تمام زيبايي ها برو زيبا
سرنوشت را نمي شود از سر نوشت............
 
"به پاي تو"
زندگي ام را به پايت ريخته ام
و همه اميدم آن است كه آن را تكه تكه از روي زمين برداري
و به من برگرداني
 
 
 
"تو و من"
خورشيد را به شب
                       بهار را به پاييز
                                         پرنده را به قفس ......
                                                                   تو را به من نمي دهند

 

 

آمدي چه زيبا ... گفتم دوستت دارم چه صادقانه... پذيرفتي چه فريبنده...

آغوشم برايت بازشدچه ابلهانه... باتوخوش بودم چه کودکانه ...همه چيزم

شدي چه زود...نيازمندت شدم چه حقيرانه... به خاطريک کلمه ترکم کردي

چه ناجوان مردانه ...واژه قريب خداحافظي به ميان آمد چه بي رحمانه...

ومن سوختم چه عاشقانه.... ولي هنوزهم دوستت دارم غريبه


+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم خرداد 1385ساعت 16:52  توسط فاطمه  |