شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست؟

استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياوراما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.استاد پرسيد:چه آوردي؟ و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم

استاد گفت: عشق يعني همين

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟

استاد به سخن آمد كه:به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم

استاد باز گفت:ازدواج هم يعني همين

کاش می شد خویشتن را بشکنیم یک شب این تندیس شب را بشکنیم

بشکنیم این شیشه صد رنگ را این تغافل خانه ی نیرنگ را

آسمان دوستی آبی تر است شب در این آیینه مهتابی تر است

من نمی گویم کسی بی دردنیست هر کسی دردی ندارد مرد نیست

لیک می گویم که فصل سوختن آب را هم می توان آموختن

خنده ها را می توان تقسیم کرد گریه ها را می توان ترمیم کرد

کز خطر می بارد از این فصل سرد دوستی را باید اول بیمه کرد

عشق با لبخند مردم زنده است زندگی هم با تبسم زنده است

آري
تا شقايق هست زندگي بايد كرد.
دردل من چيزي است؛ مثل يك بيشه نور؛ مثل خواب دم صبح .
وچنان بي تابم كه دلم مي خواهد
بدوم تا ته دشت؛ بروم تا سركوه .
دورها آوايي است كه مرا مي خواند .

وقتی که گریم میگیره

دلم میگه مبارکه

قدر اشکاتو بدون

هنوز چشات بی کلکه

وقتی که گریم میگیره یه آسمون بارونیم

اما به کی بگم خدا من تو دلم زندونیم

بچه ها شوخی شوخی به گنجشکها سنگ می زنند

و گنجشکها جدی جدی می میرند

آدمها شوخی شوخی زخم می زنند

و قلبها جدی جدی می شکنند

و تو شوخی شوخی لبخند می زنی ...

((و من جدی جدی عاشق می شوم))

کنــم ویــرانــه روزی قایــقــــم را

رهــانــم سینــه را از قیــد و زنجیــر

که مـن آخــر ز کیــن ایـن سکـوتـم

به مـوج خشــم خـود دیـوانـه گردم

به آشـوبی برون ریزم غـم خویــش

ز خشــمم با همـه بیــگانـه گــردم

در آنـدم کس حریـف خشـم من نیست

که طوفـانم هیـاهـوئی ز درد اســـت

ز بغـض و کینـه و افسـردگی هاســت

در چشمانم که می روی تازه میشوم انگار تمام دنیا را سر کشیده ام

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد